SJ LifeMag - шаблон joomla Новости
×

Προειδοποίηση

JFolder: :files: Η διαδρομή δεν καταλήγει σε φάκελο. Διαδρομή: /home/www/peripctn/thousandnews.gr/www/images/menos

×

Ειδοποίηση

There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery Pro plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: images/menos

Κάντε κι εσείς LIKE στη σελίδα μας για να γνωρίζετε ότι συμβαίνει:

19οΦΝΘ: Η ιστορία είμαι εγώ – Ανδρέας Λεντάκης: Συνομιλώντας με τον σκηνοθέτη Μένο Δελιοτζάκη

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Η ζωή, η πολιτική δράση και η πνευματική πορεία του Ανδρέα Λεντάκη. Και, μέσω αυτού, η πορεία της Αριστεράς στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα η πολιτική ιστορία της, κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα πρωταγωνιστεί στο ντοκιμαντέρ "Η ιστορία είμαι εγώ – Ανδρέας Λεντάκης" του σκηνοθέτη Μένου Δελιοτζάκη που προβάλλεται σήμερα σε παγκόσμια πρεμιέρα στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Ο σκηνοθέτης, αποκάλυψε μιλώντας στο thousandnews, τους λόγους που τον οδήγησαν να δώσει στη μεγάλη οθόνη ένα ντοκιμαντέρ για τον Ανδρέα Λεντάκη και όλη την πολιτική ιστορία της χώρας τότε, στο σήμερα εν έτη 2017 αλλά και ποιος ήταν πραγματικά ο άνθρωπος πίσω από τον πολιτικό Λεντάκη.

Γιατί ένα ντοκιμαντέρ τώρα για τον Ανδρέα Λεντάκη;

Θα πω πως έγινε η αφορμή γι’ αυτό το ντοκιμαντέρ. Πριν το κλείσιμο της ΕΡΤ το ίδρυμα πολιτισμού και εκπαίδευσης Ανδρέας Λεντάκης και η χήρα του η Έφη Λεντάκη είχαν στείλει μια επιστολή στην ΕΡΤ όπου προέτρεπαν τη διοίκηση να γίνει ένα ντοκιμαντέρ για τον Ανδρέα Λεντάκη. Μετά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ ξαναήρθε αυτό το αίτημα. Τότε είχα μια θέση ευθύνης στην ΕΡΤ και είχε φτάσει αυτή η επιστολή σε εμένα και σκεφτόμασταν με τους συνεργάτες μου σε ποιον σκηνοθέτη να το αναθέσουμε. Επειδή δεν είχα μεγάλο φόρτο δουλειάς εκείνη την εποχή και ψάχνοντας για τον Ανδρέα Λεντάκη βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ήξερα ότι είχε γεννηθεί στην Αιθιοπία, πως ήταν ένας δεινός φιλόλογος, είδα ότι είχε πάει στην Μήλο και είχε αφοσιωθεί πάρα πολύ με την ιστορία του νησιού, τα οικόσημα της κλπ. και όλα αυτά τα στοιχεία, μου ερέθισαν την περιέργεια. Και αποφάσισα αντί να το αναθέσω -ας το πούμε- σε άλλο συνάδελφο να το κάνω εγώ. Λίγο τυχαία δηλαδή. Δεν πήγα εγώ στον Λεντάκη. Ήρθε αυτός σε εμένα.

Σωστά! Μιλήσατε με πολλούς ανθρώπους.

Με πάρα πολλούς ανθρώπους. Κάναμε μια πάρα πολύ μεγάλη έρευνα. Τα γυρίσματα κράτησαν περίπου 6 μήνες και το μοντάζ περίπου 1 χρόνο με μεγάλα διαστήματα. Προσπαθήσαμε από όλες τις πλευρές της ζωής του να έχουμε ανθρώπους που θα μιλήσουν για το έργο του, για τη δράση του κτλ Και από τη δράση του ως πολιτικός και ως φοιτητής που ήταν ταγμένος στο φοιτητικό κίνημα αλλά και αργότερα ως δήμαρχος και ως βουλευτής.

Πολυδιάστατος

Πάρα πολύ. Μιλούσε 6 γλώσσες …

Πιστεύω ότι κάνατε μεγάλη έρευνα …

Πολύ μεγάλη. Είχαμε κάνει μια μεγάλη έρευνα με την σεναριογράφο μου Νικόλ Αλεξανδροπούλου, η οποία ήταν γενικότερη η προσφορά της στο ντοκιμαντέρ, περισσότερη από ότι φαίνεται στους τίτλους. Μας βοήθησε το ίδρυμα Λεντάκη, μας κατεύθυνε σε πολλά ζητήματα, ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, ένα πολύ ωραίο ταξίδι.

Τελικά τι άνθρωπος ήταν ο Ανδρέας Λεντάκης, από αυτό που είδατε εσείς;

Αυτό που θα μπορούσα να πω ήταν πως ο Ανδρεας Λεντάκης ήταν ένας άνθρωπος που αμφισβητούσε τα πάντα και πάντοτε. Ακόμη και τον εαυτό του. Θα σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το 1968 είναι φυλακισμένος στο Παρθένι της Λέρου και είναι η εποχή που το ΚΚΕ διασπάται. Σε ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτερικού. Υπάρχει μια μικρή ομάδα τότε οι οποίοι αμφισβητούσαν και κριτίκαραν ακόμη και την ανανεωτική αριστερά την εποχή εκείνη. Και ονομάστηκε η ομάδα, Χάος. Ένας από αυτούς, πρωτεργάτης και ηγέτης αυτών είναι και ο Λεντάκης. Αμφισβητούσε τα πάντα. Αναζητούσε πάντα καινούργια πράγματα. Όχι μόνο ως πολιτικός αλλά και ως φιλόλογος.

Και έκανε και ένα “γύρισμα” προς το τέλος σαν πολιτικός

Και αυτό είναι ένα στοιχείο.

Αριστερός, ΚΚΕ και ξαφνικά Πολιτική Άνοιξη.

Ακριβώς. Και αυτό είναι ένα στοιχείο αμφισβήτησης. Ο Μίμης Ανδρουλάκης δίνει μια ερμηνεία νομίζω, λογική για εκείνη την περίοδο. Αν ανατρέξουμε σ΄ εκείνη την εποχή, υπάρχει ένα πολύ ισχυρό διπολικό σχήμα στην Ελλάδα. Από τη μια μεριά είναι η Νέα Δημοκρατία και από την άλλη το ΠΑΣΟΚ. O Αντώνης Σαμαράς εμφανίστηκε τότε με την Πολιτική Άνοιξη θέλοντας να ενδοβολίσει αυτόν τον διπολισμό. Να δημιουργήσει εν ολίγοις ένα νέο ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70. Όπως απορρόφησε τότε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’70 τον έναν από τους δυο ισχυρούς πολιτικούς πόλους δηλαδή την Ένωση Κέντρου, έτσι ήλπιζε ο Σαμαράς αλλά και πάρα πολλοί άλλοι μαζί με αυτόν εκείνη την εποχή ότι θα διεμβολίσουν ένα από τους δυο πόλους. Αν θυμηθούμε εκείνη την εποχή υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι που είχαν ενστερνιστεί αυτή την προσπάθεια τότε του Σαμαρά που αποδείχθηκε ότι ήταν λανθασμένη. Ο Ελύτης ήταν κοντά σε αυτό το κίνημα, ο Ράμφος, πάρα πολλοί. Καλλιεργημένοι άνθρωποι. Αλλά όλο αυτό δεν πήγε καθόλου.

Όπως αποδείχθηκε …

Και στο ντοκιμαντέρ κάποιος μας λέει πως ο Ανδρέας λίγο πριν πεθάνει είχε σκοπό να φύγει από την Πολιτική Άνοιξη. Δεν ήταν πλέον βουλευτής από τις εκλογές του 1996, σκεφτόταν να φύγει αλλά δυστυχώς τον πρόλαβε ο θάνατος. Ένα χρόνο μετά. 20 Μαρτίου του 1997. Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατο του.

Θα είναι και επετειακό το ντοκιμαντέρ.

Φυσικά. Νομίζω ότι μεθαύριο(η συνέντευξη δόθηκε την Πέμπτη) αν όλα πάνε καλά θα είναι η καλύτερη εκδήλωση μνήμης για τον Ανδρέα.

Βέβαια. Συγχρηματοδοτήθηκε το ντοκιμαντέρ και από την ΕΡΤ και από το Ίδρυμα Λεντάκη;

Όχι, είναι καθαρά εξωτερική παραγωγή της ΕΡΤ. Με στελέχη, με εξοπλισμό μόνο της ΕΡΤ.

Στα χρόνια τώρα που ζούμε, η Αριστερά έχει χάσει την αίγλη της. Πρώτη φορά Αριστερά ήταν το σλόγκαν στην αρχή και αποδείχθηκε πως μόνο Αριστερά δεν ήταν. Αυτό το ντοκιμαντέρ τώρα έρχεται να ξαναθυμίσει τους αγώνες της Αριστεράς;

Νομίζω πως είναι μια εποχή για να ξαναδούμε το πολιτικό ντοκιμαντέρ. Κοιτάξτε να δείτε είμαστε σε μια ανήσυχη κατά την άποψη μου εποχή, με τα καλά της και τα κακά της. Υπάρχει μια επανάχρηση ιδεολογιών θα το έλεγα. Δείτε τι γίνεται στην Ευρώπη. Υπάρχει μια έξαρση του φασισμού. Του εθνικισμού. Πριν από μερικά χρόνια κανείς δεν θα τολμούσε να μιλήσει για ναζισμό. Σήμερα είναι μια ανήσυχη εποχή. Είναι εποχή να μιλήσουμε πολιτικά. Ο Ανδρέας ήταν μια περίπτωση ενός ανθρώπου, ενός πολιτικού, που και το ήθος του και η πρακτική του, νομίζω λείπει σήμερα. Λείπουν πολιτικοί σαν τον Ανδρέα Λεντάκη σήμερα. Φωτισμένοι πολιτικοί με ένα μεγάλο εύρος και μια καλλιέργεια μεγαλύτερη από το πολιτικό τους μόνο εκτόπισμα θα έλεγα.

Πολιτικοί που βλέπουν τις καταστάσεις και επιλέγουν τον σωστό δρόμο.

Έτσι ακριβώς. Ο Ανδρέας ήταν ένας άνθρωπος που λειτουργούσε με βάση τη λογική. Πάντα σκεφτόταν τις κινήσεις του, δεν ήταν παρορμητικός. Ίσως τη μόνη φορά που κινήθηκε λίγο συναισθηματικά, ίσως, ήταν την εποχή της Πολιτικής Άνοιξης. Αλλά εν πάση περιπτώσει εάν θυμηθούμε το κλίμα εκείνης της εποχής καταλαβαίνουμε πως και τι. Υπάρχει και ένα άλλο στοιχείο που το λέει ο Μίμης Ανδρουλάκης. Ο Ανδρέας είχε ένα θέμα με το πατριωτικό στοιχείο της Αριστεράς. Η Αριστερά γενικώς έχει μια διεθνιστική τάση. Τον ενοχλούσε που δεν υπήρχε το εθνικό στοιχείο στην Αριστερά. Και ήθελε μέσω αυτού, μέσω της Πολιτικής Άνοιξης να φέρει τον πατριωτισμό, ας το πούμε έτσι. Μην ξεχνάμε επίσης πως είναι η εποχή του Μακεδονικού ζητήματος. Με τις τεράστιες συγκεντρώσεις κλπ. Τα θέματα είναι σύνθετα.

Ήταν μια περίεργη εποχή για την Ελλάδα τότε. Πιάνει ένα μεγάλο εύρος της χώρας η ζωή του Λεντάκη.

Το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Έρχεται στην Ελλάδα 17 χρονών το 1953 και εντάσσεται αμέσως στο φοιτητικό κίνημα. Και πεθαίνει 3 χρόνια πριν αλλάξει ο αιώνας.

Οι Έλληνες θέλουμε να βλέπουμε πολιτικά ντοκιμαντέρ, θέλουμε να θυμόμαστε, σύμφωνα με την εμπειρία σας;

Νομίζω πως ναι. Έχω την αίσθηση ότι θέλουμε να βλέπουμε καλά ντοκιμαντέρ. Δε νομίζω ότι ούτε είναι απαγορευτικό, ούτε αποτρεπτικό το πολιτικό ντοκιμαντέρ. Όχι. Άλλωστε δε νομίζω ότι κάναμε ακριβώς ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ. Προσπαθώ, μέσω ενός πολύ φωτισμένου ανθρώπου να μιλήσω κυρίως για την ιστορία. Την ιστορία της Αριστεράς του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Στο background άλλωστε του ντοκιμαντέρ περνά όλη η πολιτική ιστορία της Ελλάδος, αυτά τα 50 χρόνια.

Είναι κριτική η ματιά σας ή περισσότερο συναισθηματική απέναντι στον Λεντάκη;

Δεν ήθελα να έχω ούτε κριτική αλλά ούτε και συναισθηματική ματιά. Αλλά προφανώς υπάρχει και μια ματιά που όσο και αν προσπαθώ να την απορρίψω της κριτικής όρασης των πραγμάτων. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Το ντοκιμαντέρ αυτό στηρίζεται μόνο σε μαρτυρίες. Δεν υπάρχει ούτε φράση σπικάζ. Δεν βάζω τίποτα δικό μου. Αφήνω να μιλήσουν μόνο άνθρωποι που τον έζησαν. Που τον έζησαν πολύ κοντά. Νομίζω πως αυτό έπρεπε να κάνω και αυτό έκανα. Άρα υπό αυτή την έννοια και επειδή συνήθως αυτά που λέγονται δεν λέγονται μόνο από έναν άνθρωπο, νομίζω πως το ντοκιμαντέρ έχει αρκετή αλήθεια όσον αφορά αυτόν τον άνθρωπο και την ιστορία του. Συναισθηματική ματιά; Ε, ναι υπάρχει αρκετή. Σε μια εποχή; Σε έναν άνθρωπο; Μέσω των ανθρώπων που τον έζησαν; Ε ναι υπάρχει αρκετό συναίσθημα!

Νομίζω πως δεν γίνεται να μην υπάρχει!

Δεν γίνεται να μην υπάρχει κριτική όραση, δεν γίνεται να μην υπάρχει συναίσθημα!
Άρα όσο και να αρνούμαι πως δεν τα έβαλα, μάλλον τα έβαλα στο ντοκιμαντέρ!

Θα παραστεί κάποιος από την οικογένεια στην πρεμιέρα του Σαββάτου;

Νομίζω η χήρα του Λεντάκη. Ο γιος του που είναι συγκλονιστικός στο ντοκιμαντέρ που μιλάει για τον πατέρα του, δεν θα μπορέσει να παραστεί. Μάλλον θα είναι και δυο από αυτούς που μιλούν στο ντοκιμαντέρ. Ο Κώστας Μπαρμπαντωνάκης που ήταν πολύ στενός του φίλος, από τη Μήλο και ο Βαγγέλης Γκιουγκής που ήταν 2, 3 χρόνια συγκρατούμενοι στη Λέρο. Ελπίζω να παραστούν, θα είναι μια όμορφη βραδιά.

Θα έχει Q&A μετά το τέλος της ταινίας σωστά;

Φυσικά.

Σαν σκηνοθέτης έχετε ξανασχοληθεί με το ντοκιμαντέρ και τις προσωπικές αληθινές ιστορίες. Είχατε κάνει παλιότερα και ένα με την ιστορία των Ελλήνων της Bulgari. Τι σας ωθεί να ασχολείστε με αληθινές ιστορίες και πρόσωπα;

Καλό αυτό, δεν το είχα σκεφτεί! Η προηγούμενη δουλειά μου η οποία είναι πολύ μεγάλη για εμένα, είναι μια σειρά 15λεπτων ντοκιμαντέρ το 2011 για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ξαναγυρίζω σε πρόσωπα!

Πάλι πρόσωπο!

Δεν το είχα σκεφτεί! Δεν ξέρω γιατί! Θα πάω στον γιατρό μου! (γέλια, χαριτολογώντας)
Όχι, ο Λεντάκης ήρθε σ΄ εμένα υπό μια έννοια και δεν πήγα εγώ σ΄ αυτόν. Όσον αφορά τον Παπαδιαμάντη, συγκυριακά έγινε. Ήταν 100 χρόνια από τον θάνατο του. Για εμένα ο Παπαδιαμάντης ήταν μια μεγάλη αξία όσον αφορά τα λογοτεχνικά πράγματα και όχι μόνο της Ελλάδας. Και θα έκανα κάτι γι’ αυτόν.

Και ο Λεντάκης όμως, ήρθε σε εσάς και μπορούσατε να τον δώσετε αλλού, σε κάποιον άλλο σκηνοθέτη αλλά το κρατήσατε!

Σωστά! Άρα και εγώ τον επέλεξα υπό μια έννοια. Και με επέλεξε και αυτός! Είχαμε έναν διάλογο! (γέλια)

Είναι ωραίες αυτές οι ιστορίες.

Σωστά.

Που θα δούμε έπειτα από το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης την ταινία;

Ήδη την έχουμε στείλει στο Greek London Film Festival, στο αντίστοιχο του Λος Άντζελες, μας έχουν ζητήσει να στείλουμε μια υποψηφιότητα στο History Documentary Festival στην Ριέκα της Κροατίας και στο Biography της Μπολόνια. Θα το προσπαθήσουμε. Δεν είναι πολύ εύκολο για έναν πολιτικό που δεν έχει ένα διεθνές εκτόπισμα αλλά εάν μέσα από όχι έναν γνωστό πολιτικό ή ένα γνωστό πρόσωπο υπάρχει μια ιστορία, γιατί πιστεύω πως υπάρχει μια ιστορία σε αυτό το ντοκιμαντέρ, νομίζω ότι μπορεί να έχει και μια πορεία στο εξωτερικό.

Ναι, γιατί δεν είναι μόνο ο Λεντάκης…

Όχι, όπως προείπα είναι και όλη η πολιτική ιστορία της Ελλάδος στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Βέβαια έγιναν πολλά πράγματα από την δεκαετία του ’50 και έπειτα. Η μετεμφυλιακή εποχή, η δημιουργία των πρώτων φοιτητικών κινητοποιήσεων, με πρωτεργάτη τον Λεντάκη. Θα σας θυμίσω το σύνθημα 1-1-4 για την παιδεία και το 15% που ήταν συνθήματα που τα εμπνεύστηκε ο Λεντάκης. Η δολοφονία του Λαμπράκη, η νεολαία Λαμπράκη, με επίσης πρωτεργάτη τον Λεντάκη. Η χούντα, μια πεντηκονταετία συγκλονιστική πολιτικά όταν τη βλέπουμε από απόσταση.

Επόμενα σχέδια;

Είμαι ακόμη στον Λεντάκη. Δεν έχω τελειώσει. Γιατί για να κάνουμε αυτό το ντοκιμαντέρ ταξιδέψαμε αρκετά. Ταξιδέψαμε στην Αιθιοπία. Εκεί γεννήθηκε και έζησε μέχρι τα 17 του χρόνια. Μείναμε μια εβδομάδα στην Αιθιοπία και κάναμε γυρίσματα. Εντοπίσαμε το σπίτι των γονιών του, το σχολείο του.

Υπάρχουν ακόμη;

Όχι. Το σπίτι του δεν υπήρχε, είχε γκρεμιστεί αλλά εντοπίσαμε την περιοχή που βρισκόταν. Πήγαμε στο σχολείο που φοίτησε, συναντήσαμε έναν Αιθίοπα συμμαθητή του, 80 χρονών, καταφέραμε και τον εντοπίσαμε μέσω της Έφης Λεντάκη, και μέσω του Ελληνικού Προξενείου. Ήταν πολύ στενός φίλος του Λεντάκη. Ο πρώτος Αιθίοπας μαύρος μαθητής σε ελληνικό σχολείο εκείνη την εποχή. Πάρα πολύ στενός του φίλος, μαζί καθόντουσαν στο ίδιο θρανίο. Έπειτα ήρθε στην Ελλάδα την ίδια εποχή που ήρθε και ο Λεντάκης και σπούδασε στη Θεολογία στην Αθήνα. Είχε να μιλήσει 20 χρόνια ελληνικά αλλά ήταν όμως άψογος. Ταξιδέψαμε επίσης στη Μύλο. Ήταν προχουντικά εξόριστος εκεί. Αφοσιώθηκε σε αυτό το νησί. Στην ιστορία του, στην αρχαιολογία του κλπ. Πήγαμε στη Λέρο. Όπου ήταν 3 χρόνια έγκλειστος. Και στο Παρθένι και στο Λακκί. Και στην Κάρπαθο που ήταν η καταγωγή των γονιών του.
Υπάρχει τόσο πολύ υλικό που η συνέχεια του σχεδίου, όχι το επόμενο σχέδιο, είναι να κάνω μια version τηλεοπτική. Τέσσερα 45λεπτα επεισόδια. Η φεστιβαλική version είναι μόνο ένα μικρό μέρος του όγκου δουλειάς που υπάρχει.

Είναι λογικό, με την όλη έρευνα που κάνατε και το πλήθος ανθρώπων που γνωρίσατε και γνώριζαν τον Ανδρέα Λεντάκη.

Πηγαίνοντας στο Λακκί στη Λέρο, μαζί με δυο συγκρατούμενους του, τον Βαγγέλη Γκιουγκή και τον Ορέστη Σκαλτσά, δεν το είχα συνειδητοποιήσει στην αρχή. Πήγαμε και μπήκαμε σε αυτό το συγκλονιστικό κτίριο που είναι έτοιμο να καταρρεύσει, που ήταν φυλακισμένοι για 3 χρόνια 1400 άντρες, μπήκα μαζί με αυτούς τους δυο ανθρώπους, οι οποίοι είχαν να περάσουν το κατώφλι αυτού του κτίριου από την ημέρα που ελευθερώθηκαν, σαράντα πέντε χρόνια. Έχουμε ένα συγκλονιστικό γύρισμα, πέρα από όλα αυτά που λέμε για τον Λεντάκη. Μιλάμε για τον τρόπο που ζούσαν εκεί αυτοί οι άνθρωποι.

Από μόνο του είναι αυτό ένα νέο ντοκιμαντέρ.

Ακριβώς. Υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ περίπου 40 με 45 λεπτά που θα είναι το επόμενο στάδιο και ελπίζω του χρόνου να είμαι με αυτό εδώ. (γέλια)

Στην ΕΡΤ θα το δούμε;

Όλα, ναι.

Η ιστορία είμαι εγώ – Ανδρέας Λεντάκης / Μένος Δελιοτζάκης



Η ζωή, η πολιτική δράση και η πνευματική πορεία του Ανδρέα Λεντάκη. Και, μέσω αυτού, η πορεία της Αριστεράς στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα η πολιτική ιστορία της, κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Σκηνοθεσία: Μένος Δελιοτζάκης
Σενάριο: Μένος Δελιοτζάκης, Νικόλ Αλεξανδροπούλου
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μερκούρης Μουμτζόγλου
Μοντάζ: Γιάννης Δούκας
Ήχος: Δημήτρης Παλατζίδης
Μουσική: Θοδωρής Λεμπέσης
Παραγωγός: Γιώργος Σιούλας
Παραγωγή: ΕΡΤ ΑΕ
Φορμά: Έγχρωμο-Ασπρόμαυρο
Χώρα Παραγωγής: Ελλάδα
Διάρκεια: 83'
Έτος Παραγωγής: 2017
Παγκόσμια εκμετάλλευση: Διεύθυνση Μουσείου Αρχείου ΕΡΤ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Παγκόσμια Πρεμιέρα

{gallery}menos{/gallery}

Πρόγραμμα Προβολών
TΩNIA MAPKETAKH: Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017 - 17:30 | ID:835
TZON KAΣΣABETHΣ: Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017 - 15:00 | ID:954

Τελευταία τροποποίηση στις Μάρτιος 12, 2017 14:11

Share this article

loading...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Γίνετε ρεπόρτερ του THOUSANDNEWS.GR και εσείς. Στείλτε μας κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο στα email μας:

info@thousandnews.gr

thousandnews.gr@gmail.com

 

ΑΡΘΡΑ & ΑΠΟΨΕΙΣ

Newsletter

Θέλετε να μαθαίνετε τα πάντα καθ' όλη την διάρκεια της μέρας; Γραφτείτε στο newsletter μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι...